Eens scheidsrechter, altijd scheidsrechter …

Eens scheidsrechter, altijd scheidsrechter …
14 oktober 2020 Els Gonthier

Uilenspiegel heeft een rijke geschiedenis van topscheidsrechters. In afwachting dat onze jonge garde terug met die traditie aanknoopt een gesprek met de laatste Uil die in België op het hoogste niveau gefloten heeft. Mark Everaert heeft door zoon Siebe (U10) de weg naar zijn club teruggevonden. 

 

Dag Mark, terug van weggeweest, hoe lang was je eigenlijk uil?

Ik ben gestart in 1980  onder leiding van Piet De Mot (*), de man die de uilenjeugd van Borgerhout naar Edegem verhuisd had. (* vader van Patrick nvdr). We hadden een goed team met o.a. Erik De Backer en haalden mooie resultaten. Die leverden mij een plaats in de provinciale (nu regio) jeugdselectie op en ik was vertrokken voor een rijkvolle voorbereiding naar een hoger niveau. Een ongeval tijdens een wedstrijd op Olse Merksem besliste er anders over. Ik werd  gekwetst aan beide benen en mijn spelerscarrière zag er plots niet meer zo veelbelovend uit. Op 20 jarige leeftijd hield ik het voor bekeken als speler.

Dat is vroeg

Voor elke deur die sluit gaat er een andere open. Ik startte door als scheidsrechter, aanvankelijk met routinier Ludwig Couteneye die met de knepen van het valk leerde. Met Patrick D’Huytevetter (Olse Merksem) groeide ik daarna door tot nationaal scheidsrechter. Na enkele jaren moest die om familiale redenen echter het scheidsrechtersfluitje aan de haak hangen.

Terug naar af dus

Niet echt, in die periode vond ik in Mark De Moor een nieuwe collega, waarmee ik in België op het hoogste niveau gefloten heb en ook nog de beginjaren van de beneliga mocht meemaken.

Het koppel Everaert – De Moor was geboren, berucht in die periode.

Mark De Moor is de meest gedisciplineerde scheidsrechter die ik gekend heb, en ja, als wij aangeduid werden wisten de ploegen en coaches dat ze het best fair hielden.  Dat zagen ze ook in de federatie en  5 jaar geleden werden we aangeduid om de finale van de Beker van België te fluiten.  Het werd  mijn laatste jaar elite scheidsrechter.

Afscheid aan de top, hoe kwam dat?

Als vader van 4 kinderen was het niet steeds evident om op dat niveau te kunnen blijven fluiten, dat  in combinatie met een managersfunctie en een bewuste keuze om vrijwillig bandweerman in Edegem te worden, er moesten keuzes gemaakt worden.

En dan nu terug

Ja, door mijn zoon Siebe die begon te handballen. En weer was er een De Mot die mij aansprak. Niet om te spelen maar om jeugd- en juniorscheidsrechters te  begeleiden en misschien nog eens een wedstrijdje te fluiten. Een volstrekt overbodige vraag want na vier jaar van stil liggen had de microbe mij al terug gebeten en ben ik vorig seizoen terug beginnen fluiten. Aanvankelijk zonder vaste partner maar ondertussen ben ik terug verenigd met Mark De Moor.

En wat vind je van onze jeugdscheidsrechters?

Hoopvol. Beste jeugdscheidsrechters, in een kleine wereld als handbal hebben we nood aan goede scheidsrechters die alles op alles inzetten om tot goede resultaten te boeken. Met hetgeen ik tot nu toe gezien heb kan ik zeggen dat jullie goed bezig zijn. Hou vol, blijf gedisciplineerd , dan kunnen jullie nog ver geraken. En weet dat indien jullie raad , ondersteuning of een luisterende oor nodig hebben ik  er steeds ben voor jullie. Net zoals heel het scheidsrechters team trouwens.

Nog een laatste woordje?

Ja, mijn kleinste uiltje ( Siebe Everaert) is stapel zot van jullie jeugd trainers en het bestuur .
Hij zal mij zeker opvolgen , Bedankt daarvoor.
Eens een UIL tijd een UIL.